Szpic japoński: charakter, wzrost według wzorca, biała sierść i ile jedzenia potrzebuje

Jaki naprawdę jest szpic japoński i dla kogo będzie dobrym psem?

Szpic japoński to mały, biały pies z grupy szpiców i ras pierwotnych, który sprawdzi się u opiekuna szukającego żywego, rodzinnego towarzysza, a nie ozdobnika do salonu. Wzorzec FCI nr 262 opisuje wysokość w kłębie 30-38 cm u psa, a wzorzec nie określa masy ciała (FCI). Pochodzenie tej rasy to Japonia, a jej historia sięga psów pilnujących obejść, dlatego w opisie rasy często wraca wątek czujności.

Charakter szpica japońskiego łączy energię z przywiązaniem do najbliższych. Pies jest mądry, radosny i żywiołowy, a jego inteligencja objawia się w szybkim uczeniu i chęci wspólnej zabawy. Usposobienie bywa jednak mocniejsze, niż sugeruje wygląd: to nie bezwolna przytulanka, potrafi okazać niezadowolenie, gdy traktuje się go bez delikatności.

W obrębie rasy spotkasz dwa typy. Hi-Crown jest spokojniejszy i ufny wobec obcych, Lassie żywiołowy, czujny i nieufny, głośnym szczekaniem ostrzega o intruzach. Niezależnie od typu pies rodzinny potrzebuje bliskości opiekuna, a długa samotność mu nie służy. Z dziećmi dogaduje się pod warunkiem delikatnego traktowania.

Instynktu łowieckiego nie opisują materiały o rasie, więc nie zakładaj z góry, jak pies zareaguje na kota czy ptaki. Sprawdź to podczas pierwszego spotkania. Te cechy i fakt, że nawet początkujący opiekun powinien sobie poradzić z ułożeniem psa, czynią ze szpica kandydata na pierwszego psa w mieszkaniu.

Ile waży i mierzy szpic japoński według wzorca FCI?

Wzorzec FCI podaje wysokość w kłębie, ale masy ciała nie określa. To pierwsza rzecz, którą musisz wiedzieć, jeśli szukasz twardych widełek wagowych. Wysokość masz w dossier, wagi nie, więc nie zgaduj.

Wysokość w kłębie to odległość od podłogi do najwyższego punktu na grzbiecie psa, tuż za szyją. Mierzysz ją, gdy pies stoi prosto na równej powierzchni. Wzorzec podaje widełki dla psów i osobno dla suk, suki są nieco niższe.

Wygląd szpica japońskiego dopełniają proporcje. Sylwetka jest niemal kwadratowa, a stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10 do 11. W praktyce pies jest więc tylko trochę dłuższy, niż wysoki.

Głowa jest duża i proporcjonalna do sylwetki, z szerokim czołem. Uszy są małe, trójkątne i wysoko osadzone, zawsze czujnie skierowane do przodu. Ciemne, migdałowe oczy nadają psu wyraz inteligencji i żywiołowości.

Ogon jest wysoko osadzony, o umiarkowanej długości, noszony nad grzbietem. Wokół szyi i klatki piersiowej widzisz obfitą kryzę, czyli gęsty kołnierz z sierści. To te dwa elementy najbardziej rzucają się w oczy na pierwszy rzut oka.

Zdrowie to temat, w którym liczby z dossier są skąpe, więc nie dopisuję statystyk. U tej rasy warto obserwować stawy, w tym zwichnięcie rzepki, i pokazywać psa weterynarzowi, gdy zaczyna kuleć albo unika skoków.

Jak wygląda biała sierść szpica japońskiego i jak o nią dbać na co dzień?

Szata szpica japońskiego ma dwie warstwy: prosty, odstający włos okrywowy i krótki, miękki, gęsty podszerstek. Ten układ sprawia, że pies wygląda jak kula puchu, a przy ruchu sierść odbija się od ciała. Wokół szyi i klatki piersiowej tworzy się obfita kryza, a ogon zakręca się nad grzbietem.

Kolorem nie musisz się zajmować, bo rasowy szpic japoński jest wyłącznie biały. Inne maści u przedstawicieli tej rasy nie występują, więc czarny czy pomarańczowy pies to sygnał, że coś nie zgadza się ze wzorcem. Biel ma jednak swoją cenę: na białym włosie widać każdą plamę z błota i każdą smugę po ślinie.

Pielęgnacja tej sierści nie jest skomplikowana. Szczotkowanie raz w tygodniu wystarcza, żeby rozczesać martwy włos i nie dopuścić do kołtunów przy skórze. Największą uwagę poświęć okolicom za uszami, pod pachami i pod kryzą, bo tam sierść zbija się najłatwiej.

Przy dwuwarstwowej szacie licz się z linieniem. Kiedy pies wymienia podszerstek, krótkie, miękkie włosy trafiają na kanapę, dywan i ubrania, a zwykłe szczotkowanie przestaje wystarczać. Wtedy pomaga częstsze wyczesywanie i wybieranie włosa z okolic, gdzie się zagęszcza.

Zanim sięgniesz po nożyczki, sprawdź, po co to robisz. Strzyżenie białego włosa okrywowego zmienia to, jak sierść odrasta, a decyzję o trymowaniu czy skracaniu szaty lepiej omówić z groomerem.

Ile ruchu potrzebuje szpic japoński w mieszkaniu i na spacerze?

Szpic japoński to pies, któremu zwykłe spacery w połączeniu ze wspólną zabawą wystarczą do szczęścia. Nie musisz planować długich wypraw ani szukać specjalnych tras. Ruch ma być codzienny i przyjemny dla obu stron, a nie wyczynowy.

Jeśli chcesz dać psu więcej, możesz spróbować agility, czyli toru przeszkód, na którym pies pokonuje slalomy i skoki na twoje polecenie. To opcja, nie obowiązek. Rasa porusza się szybko i energicznie, więc nawet krótka zabawa w domu potrafi ją zmęczyć.

W mieszkaniu liczy się jakość wspólnego czasu, nie liczba minut. Krótka zabawa piłką albo nauka komendy angażuje psa mocniej niż kolejne kółko wokół bloku. Taka aktywność buduje więź i daje psu zajęcie, którego szuka.

Pamiętaj, że szpic japoński źle znosi długą samotność, a jej brak może sprzyjać problemom behawioralnym, w tym lękowi separacyjnemu. Zaplanuj dzień tak, żeby pies nie zostawał sam na wiele godzin. Jeśli wychodzisz do pracy, rozłóż spacery i zabawę na czas, kiedy jesteś w domu.

Ile jedzenia i przysmaków dziennie potrzebuje szpic japoński?

Szpic japoński waży od 6 do 8 kg, więc nie jest tak drobnym psem jak pudel czy york. To zmienia sposób liczenia jedzenia: mniejszy pies ma mniejszy zapas energii, a każdy przysmak waży w jego diecie więcej niż u dużego psa. Zanim cokolwiek odważysz, zważ psa i zapisz wynik.

RER, czyli zapotrzebowanie energetyczne psa w spoczynku, policzysz ze wzoru 70 x masa ciała^0,75. Z tabeli pod tekstem odczytasz gotowe wartości: dla 6 kg to około 268 kcal, dla 8 kg około 333 kcal. Typowy dorosły pies po kastracji potrzebuje dziennie około 1,6 x RER, a dorosły pies niekastrowany około 1,8 x RER (Merck Veterinary Manual). Wynik traktuj jako punkt wyjścia, nie wyrok.

Limit przysmaków to 10% dziennej energii dorosłego psa po kastracji, czyli górna granica na cały dzień, a nie cel do osiągnięcia. Przy 6 kg wychodzi około 43 kcal, przy 8 kg około 53 kcal. W tabeli masz to przeliczone na gramy: mięso kaczki, łosoś i wątroba wołowa w liofilizacie. Liofilizat to suszony metodą liofilizacji jednoskładnikowy przysmak, więc łatwo podzielić porcję na małe kawałki do nauki komend.

Sierść szpica japońskiego jest biała i dwuwarstwowa, więc przy typowym żywieniu warto patrzeć na całość diety, nie tylko na miskę. Biały włos widać na każdym ubraniu i dywanie, a linienie przypomina o regularnym szczotkowaniu. Ilość jedzenia dopasuj do aktywności: pies, który biega za piłką, spala więcej niż ten, który leży na kanapie. Waż psa co kilka tygodni i sprawdzaj, czy talia jest widoczna.

Masa psa (kg)	RER (kcal/dobę)	Dorosły po kastracji, 1,6 x RER (kcal/dobę)	Limit przysmaków 10% (kcal/dobę)	Mięso kaczki, liofilizat (g)	Łosoś, liofilizat (g)	Wątroba wołowa, liofilizat (g)
4	198	317	32	6,2	5,4	6,9
6	268	429	43	8,3	7,3	9,3
8	333	533	53	10,3	9	11,5
10	394	630	63	12,2	10,6	13,6
12	451	722	72	14	12,2	15,6

Najczęściej zadawane pytania

Ile żyje szpic japoński?

W opracowaniach o rasie spotkasz dwa różne przedziały: od 10 do 12 lat oraz od 12 do 14 lat. Rozbieżność wynika z tego, że żadna z tych wartości nie pochodzi z wzorca FCI, który w ogóle nie podaje długości życia. Traktuj oba przedziały jako orientacyjne i pytaj o kondycję konkretnego psa jego opiekuna lub weterynarza.

Czy szpic japoński hałasuje i czy można go zostawić samego w domu?

Szpic japoński jest żywiołowy i czujny, głośnym szczekaniem ostrzega o intruzach i dobrze sprawdza się w roli stróża, więc w bloku może być słyszalny. Długa samotność tej rasie nie służy i może sprzyjać problemom behawioralnym, w tym lękowi separacyjnemu. Jeśli wychodzisz do pracy na wiele godzin, zaplanuj opiekę na ten czas albo wybierz psa o spokojniejszym usposobieniu.

Czy szpic japoński to dobry pies dla początkującego i dla dzieci?

Tak, szpic japoński to dobry pies dla początkującego opiekuna, bo w codziennym życiu jest nieskomplikowany. Z dziećmi dogaduje się dobrze pod warunkiem, że traktuje się go delikatnie i z szacunkiem, a przy niedelikatnym traktowaniu potrafi dobitnie okazać niezadowolenie. Ustal w domu zasady kontaktu dziecka z psem i pilnuj ich od pierwszego dnia.