Mały pies myśliwski: rasy, charakter i praca w terenie

Jakie rasy zalicza się do małych psów myśliwskich?

Do małych psów myśliwskich zalicza się przede wszystkim jamniki oraz beagle. Jamnik to rasa psa, która pierwotnie pracowała pod ziemią, a beagle mieści się w limicie wagi do 15 kg i wzrostu od 33 do 40 cm w kłębie (Wamiz).

Jamniki występują w trzech odmianach wielkościowych: standardowej, króliczej i miniaturowej. Waga największej z nich nie powinna przekraczać 10 kg, a wysokość w kłębie wynosi średnio od 17 do 25 cm (Wamiz).

Ten mały pies myśliwski należy do norowców. W norze lisiej lub borsuczej tropi zwierzę, oszczekuje je i wypłasza na powierzchnię, a jego instynkt każe mu kopać dziury także w ogrodzie czy dywanie.

Beagle reprezentuje gończe. Pies myśliwski z tej grupy ściga zwierzynę po zapachu i głośno oszczekuje, co pozwala myśliwemu namierzyć zwierzę.

Cocker spaniel angielski to z kolei przykład psa wszechstronnego. Sprawdza się jako aporter, płochacz i pies dowodny, bo tworzono go do wypłaszania ptactwa (Wamiz).

Rasy psów myśliwskich dzieli się na grupy funkcjonalne, między innymi aportery, gończe, tropowce, wyżły, norowce i płochacze. Każda specjalizuje się w innym etapie polowania. Psy myśliwskie trzymane w domu nadal zachowują silny instynkt łowiecki i wymagają zajęcia.

Gdy wybierasz rasę psa dla siebie, porównaj jej potrzeby z codziennym rytmem domu. Psy z grupy norowców i gończych potrzebują zajęcia dla nosa, a nie tylko spaceru wokół bloku.

Czym różni się praca norowca, gończego i aportera?

Norowiec pracuje w norze. Jamnik, jako norowiec, wchodzi pod ziemię, wytropi lisa lub borsuka, oszczekuje go i wypłoszy na powierzchnię. To praca w ciasnym, ciemnym miejscu, gdzie pies liczy na węch i odwagę, a nie na szybkość.

Pies gończy robi coś odwrotnego: ściga zwierzynę po zapachu i głośno oszczekuje, żeby myśliwy wiedział, gdzie jest. Psy gończe pracują na otwartej przestrzeni, często w gromadzie, a trop zajęcy czy innej zwierzyny prowadzą bez pośpiechu i po śladzie. Posokowiec idzie za śladem krwi, krok po kroku, bez pośpiechu.

Aporter ma inne zadanie: przynosi to, co zostało upolowane lub spłoszone. Cocker spaniel angielski sprawdza się jako aporter, płochacz i pies dowodny; pies dowodny to taki, który trzyma się blisko przewodnika i wykonuje polecenia na jego sygnał.

Te różnice wynikają z podziału ras psów myśliwskich według funkcji. Jedne grupy pracują w norze, inne w polu, jeszcze inne w wodzie. Na polach najlepiej sprawdza się mały pies myśliwski, który wyróżnia się dużą szybkością. Dlatego przy wyborze rasy patrz nie na wygląd, a na to, do jakiego etapu polowania pies został ułożony.

Psy myśliwskie trzymane w domu nadal mają silny instynkt. Pies gończy na spacerze pójdzie za tropem zamiast za tobą, a norowiec zacznie kopać. To nie wada charakteru, a praca, do której rasa powstała.

Jak wygląda codzienne życie z małym psem myśliwskim w domu?

Jamnik w domu to pies, który ma robotę i nie rezygnuje z niej tylko dlatego, że mieszka w bloku. Norowiec pracował pod ziemią: wytropił lisa albo borsuka w norze, oszczekiwał go i wypłaszał na powierzchnię. Ta potrzeba nie znika, gdy zmienia się adres.

Dlatego jamnik jest żywiołowy i oddany opiekunowi, lubi głośno szczekać, a kopanie dziur traktuje jak obowiązek. W ogrodzie, na spacerze, w dywanie. To naturalna potrzeba, którą trzeba zaspokajać, bo bez zajęcia pies sam znajdzie sobie robotę.

Małe psy myśliwskie trzymane jako domowi towarzysze zachowują silny instynkt łowiecki i mają potrzeby, którym opiekun musi sprostać. Nie chodzi o to, żeby iść z psem na polowanie. Chodzi o węch, tempo i zadania do wykonania.

Codzienna pielęgnacja takiego psa to głównie praca nosem i głową. Tropienie po śladzie, szukanie smakołyków w trawie, krótkie ćwiczenia posłuszeństwa. Zmęczony węchem pies mniej hałasuje w domu. Zaplanuj też codzienną porcję aktywności fizycznej, bo bez niej instynkt znajdzie ujście w domu.

Rasy psów myśliwskich mają jeszcze jedną cechę, o której łatwo zapomnieć przy małym rozmiarze: skłonność do tycia. Jamniki, podobnie jak beagle, tyją, jeśli są przekarmiane. Nie chodzi tylko o miskę, ale o przysmaki w ciągu dnia.

Zanim więc sięgniesz po smakołyk, policz, ile pies już dostał i ile jeszcze może. W encyklopedii małych ras znajdziesz dzienne zapotrzebowanie energetyczne i porcje przysmaków dla psów do około 10 kg. To ta sama logika, którą stosujesz przy każdym myśliwskim psie w domu.

Które małe psy myśliwskie mają najsilniejszy instynkt łowiecki i co to znaczy dla opiekuna?

Beagle i jamniki łączy jedno: praca nosem. Jamnik był psem na borsuki, więc w norze musiał działać samodzielnie, bez twojego wsparcia. To dlatego tak uparcie kopie i szczeka, gdy coś wzbudzi jego ciekawość.

Beagle, jako gończy, ścigał zwierzynę po zapachu i głośno ją oszczekiwał, żeby myśliwy wiedział, gdzie jest. Oba ciągnie ten sam instynkt myśliwski, tylko w innym wydaniu.

Co to znaczy dla ciebie w domu? Pies z takim wyposażeniem nie przestaje pracować dlatego, że mieszka w bloku. Nos działa całą dobę, a zapach zająca na łące albo kota za płotem uruchamia cały ciąg: trop, pościg, szczekanie.

Jeśli nie dasz mu zajęcia, znajdzie je sam, a wtedy twoje buty i kanapa stają się celem. Dlatego rasy psów myśliwskich trzymane jako towarzysze domu potrzebują opiekuna, który rozumie ten mechanizm i planuje dzień pod psa, a nie odwrotnie.

Jamnik dokłada do tego żywiołowość i przywiązanie do opiekuna. Zostawiony sam z nudą potrafi narobić szkód, mimo niewielkich rozmiarów. Kopanie to nie złośliwość, a naturalna potrzeba, którą trzeba jakoś zaspokoić.

W praktyce oznacza to spacer, na którym pies może węszyć do woli, i miejsce w domu, gdzie wolno mu rozgrzebać koc. Bez tego instynkt szuka ujścia w dywanie.

Pamiętaj też o jedzeniu. Jamniki mają skłonność do tycia, podobnie jak beagle, więc porcje i przysmaki liczą się u nich podwójnie. Zważ psa, policz dzienną pulę smakołyków i odejmij ją od miski, zanim instynkt łowiecki zamieni się w stały apetyt na więcej.

Ile ruchu i jedzenia potrzebuje mały pies myśliwski?

Jamnik i beagle mają skłonność do tycia, więc nie przekarmiaj psa i zapewnij mu codzienną porcję ruchu. Takim psom nie wystarczy wyjście na trawnik przed blokiem. Energiczny pies myśliwski rozładowuje zapas sił w terenie, a nie na kanapie.

Przy planowaniu dnia patrz na dwie rzeczy naraz: na długość spacerów i na to, ile pies dostaje w misce oraz poza nią. Zapotrzebowanie liczy się od masy ciała, więc dwa psy tej samej rasy mogą potrzebować różnej ilości jedzenia. Wysokość w kłębie nie mówi tu nic o apetycie.

Przysmaki wliczaj do dziennej puli, a nie traktuj ich jako dodatek ponad nią. Łatwo przekroczyć limit, gdy pies dostaje smakołyk przy każdym wejściu do domu. Odmierz porcję rano i odejmij ją od tego, co ląduje w misce.

Wśród ras psów myśliwskich zdarzają się psy, które w domu są spokojne, a w terenie wchodzą w tryb pracy. Jamnik kopie dziury, bo ma taką naturalną potrzebę, a żadna ilość jedzenia tego nie zastąpi. Potrzebuje miejsca, w którym może tę potrzebę zaspokoić.

Zdrowie psa przy takim temperamencie zależy od tego, czy ruch jest codzienny, a nie od tego, czy raz w tygodniu pies pobiega dłużej. Beagle i jamnik polegają na tobie w kwestii porcji, bo same nie odpuszczą miski. Trzymaj się stałej miary i obserwuj sylwetkę.

Jeśli chcesz policzyć konkretną dawkę dla swojej rasy, sięgnij po tabelę zapotrzebowania i wzór na porcję przysmaków. Rasy psów myśliwskich różnią się między sobą masą, więc jeden wiersz tabeli nie pasuje do wszystkich. Zważ psa i dopiero wtedy odczytaj właściwy wiersz.

Na co zwrócić uwagę, zanim wybierzesz małego psa myśliwskiego do rodziny?

Zanim wybierzesz psa z tej grupy, ustal jedną rzecz: czy szukasz towarzysza do domu, czy psa, który ma pracować nosem. Rasy myśliwskie kształtowano pod kątem funkcji na polowaniu, dlatego różnią się między sobą bardziej niż psy ozdobne.

Podział według zadań pomaga od razu odsiać niepasujące rasy:

• gończe ścigają zwierzynę po zapachu i głośno oszczekują, więc w mieszkaniu będą szczekać;
• norowce, jak jamnik, pracują pod ziemią i kopią, co robią też w dywanie;
• tropowce idą za śladem krwi i potrzebują zajęcia nosem;
• aportery i płochacze, jak cocker spaniel angielski, sprawdzają się jako psy dowodne i chętnie aportują.

Drugi filtr to instynkt. Nawet pies myśliwski trzymany jako domowy towarzysz zachowuje silny instynkt łowiecki i ma potrzeby, którym musisz sprostać. Na polach najlepiej sprawdza się mały pies o dużej szybkości, więc zapytaj siebie, ile ruchu dasz mu w tygodniu.

Trzeci filtr to jedzenie. Jamniki i beagle mają skłonność do tycia, więc nie przekarmiaj psa i pilnuj codziennego ruchu. Zważ psa i sprawdź w tabeli, ile kalorii potrzebuje, zanim zaczniesz dokładać przysmaki.

FAQ - krótkie odpowiedzi

Ile waży jamnik i jakiej wielkości jest to mały pies myśliwski?

Jamnik to mały pies myśliwski, który w największej odmianie standardowej waży najwyżej 10 kg. Wysokość w kłębie wynosi średnio od 17 do 25 cm. Poza odmianą standardową wyróżnia się jamniki królicze i miniaturowe, więc pies z tej samej rasy może być wyraźnie mniejszy.

Czy beagle to mały pies myśliwski?

Beagle zalicza się do małych psów myśliwskich, choć jest większy od jamnika. To pies gończy, więc w domu nadal potrzebuje zajęcia dla nosa i codziennego ruchu.

Dlaczego jamnik kopie dziury i dużo szczeka?

Jamnik kopie dziury, bo to jego naturalna potrzeba, a nie złośliwość. Do tego lubi głośno szczekać i jest bardzo żywiołowy, więc bez uwagi ze strony opiekuna potrafi narobić sporych zniszczeń. Zapewnij mu zajęcie, które pozwoli rozładować tę energię, zamiast karać za instynkt.

Czy pies myśliwski trzymany w domu traci instynkt łowiecki?

Nie, pies myśliwski trzymany jako domowy towarzysz zachowuje silny instynkt łowiecki. Dotyczy to także ras małych, na przykład jamników i beagli. W praktyce oznacza to pracę węchową, ruch i pilnowanie, żeby pies nie gonił zwierzyny na spacerze.

Które małe psy myśliwskie mają skłonność do tycia?

Jamniki i beagle mają skłonność do tycia, więc nie przekarmiaj psa i zapewnij mu codzienną dawkę ruchu. U jamnika łatwo to przeoczyć, bo pies jest niski i przybiera na wadze niepostrzeżenie. Zważ psa, sprawdź, czy talia jest widoczna, i dopiero wtedy zmieniaj wielkość porcji.