Lhasa apso: charakter, wielkość według wzorca, pielęgnacja długiej szaty i porcje jedzenia

Czym lhasa apso różni się od innych małych psów ozdobnych i dla kogo będzie dobry?

Lhasa apso to pies ozdobny z grupy 9 FCI, czyli z grupy psów ozdobnych i do towarzystwa; według wzorca FCI nr 227 pochodzi z Tybetu. Wysokość w kłębie sięga u niego do 25 cm, a wzorzec nie określa masy ciała.

To od razu stawia go obok shih tzu i innych małych psów do towarzystwa, ale nie czyni z niego kopii żadnej z tych ras. Lhasa apso ma za sobą tysiąc lat roli stróża w pałacach i klasztorach wysoko w Himalajach, więc szuka kontaktu z ludźmi inaczej niż pies wyhodowany wyłącznie do siedzenia na kolanach.

W domu jest spokojny i cichy, a jednocześnie szczeka na alarm, gdy wyczuje zagrożenie. Do ludzi i zwierząt podchodzi przyjaźnie, lubi koty, ale wobec obcych bywa nieufny.

Do tego dochodzi upór: pies szybko się uczy, bywa jednak pewny siebie i potrafi postawić na swoim. W mieszkaniu sprawdzi się dobrze, bo rasa ma umiarkowaną potrzebę ruchu, a spacery i tak musi dzielić z codzienną pielęgnacją.

Wygląd to druga strona tej rasy. Szata jest długa i gęsta, wymaga systematycznej pielęgnacji, a włos można obciąć do wybranej długości. Kto nie chce codziennego szczotkowania, ten wybiera krótsze strzyżenie.

Lhasa apso pasuje do osoby, która lubi spokojne, samodzielne psy i akceptuje stałą pracę przy sierści. Nie jest to rasa dla kogoś, kto szuka psa bezobsługowego.

Jak duży jest lhasa apso według wzorca FCI i ile naprawdę waży?

Wzorzec podaje wysokość w kłębie do 25 cm i nie określa masy ciała. To pierwsza rzecz, którą musisz odłożyć na bok, jeśli szukasz jednej oficjalnej liczby kilogramów.

W opisach rasy spotkasz różne widełki: od 5 do 8 kg, od 6 do 7 kg, a nawet od 6 do 8 kg. Skąd te rozbieżności? Część źródeł podaje wartość orientacyjną, część zaokrągla, a część miesza dane samców i suk. Suki są zwykle mniejsze, co dodatkowo rozciąga przedział.

Dlatego przy lhasa apso nie opieraj się na tabeli z internetu, tylko zważ własnego psa. Wygląd dorosłego osobnika i tak niewiele mówi o tym, co siedzi pod szatą, bo gruba sierść potrafi dodać optycznie masy.

Kolor nie zmienia wagi, ale zmienia to, jak pies wygląda na zdjęciach i jak łatwo dostrzec u niego zabrudzenia czy zmiany skórne.

Gdy masz już wynik z wagi, sprawdź, czy mieści się w którymś z wierszy tabeli pod tekstem. Jeśli tak, odczytasz stamtąd zapotrzebowanie i limit przysmaków. Jeśli nie, wybierz najbliższy wiersz i potraktuj go jako punkt startowy, który korygujesz po sylwetce psa.

Jaki charakter ma lhasa apso w domu i jak reaguje na obcych?

Lhasa apso ma charakter pogodny i pewny siebie, ale nie jest psem, który od razu pokocha każdego gościa. Wobec obcych bywa nieufny, a gdy wyczuje ruch przy drzwiach, szczeka na alarm. To zachowanie pochodzi od psów stróżujących z Tybetu, które pilnowały wejść do klasztorów i pałaców.

W domu lhasa apso jest spokojny i cichy, lubi towarzystwo ludzi i zwierząt, dogaduje się nawet z kotami. Szybko się uczy, ale to nie znaczy, że zawsze zrobi to, o co go prosisz. Bywa uparty i pewny siebie, więc szkolenie wymaga cierpliwości i krótkich sesji.

Dla opiekuna to ważna informacja: pies tej rasy testuje granice, a konsekwencja w domu liczy się bardziej niż liczba komend. Psy tej rasy cenią sobie ruch na wolnym powietrzu, choć mają umiarkowaną potrzebę aktywności. Spokojny spacer i zabawa w ogrodzie wystarczą, żeby pies był zadowolony.

Nieufność wobec obcych to cecha, którą opiekunowie psów tej rasy powinni ułożyć od początku. Socjalizacja od szczeniaka, czyli spokojne spotkania z różnymi ludźmi i dźwiękami, zmniejsza szczekanie na każdego gościa. Bez niej pies może zamienić dom w głośny alarm.

Jak dbać o długą sierść lhasa apso, żeby się nie kołtuniła?

Długa szata lhasa apso to codzienna praca, nie jednorazowy zabieg. Włos jest gruby i ciężki, z twardym, prostym włosem okrywowym. Bez regularnego rozczesywania skręca się w kołtuny przy skórze, a te trudno potem rozplątać.

Szczotkuj psa codziennie, dokładnie, warstwa po warstwie. Zacznij od skóry i prowadź szczotkę aż po końce włosa, żeby nie ciągnąć na sucho przez splątane pasma. Kołtun przy skórze boli przy każdym ruchu, więc lepiej rozczesać go od razu niż czekać, aż zrobi się twardy.

Sierść lhasa apso możesz skrócić do wybranej długości, jeśli codzienne czesanie cię przerasta. Krótszy włos zmienia wygląd psa, ale nie zmienia faktu, że szata nadal wymaga uwagi. To decyzja o czasie, który chcesz poświęcać na pielęgnację, nie o tym, czy pies ma być zadbany.

Przy pielęgnacji patrz też na skórę. Lhasa apso jest rasą predysponowaną do atopowego zapalenia skóry, więc zaczerwienienie, drapanie albo zmiany pod sierścią to sygnał, żeby iść do weterynarza. Zdrowie skóry przy tej rasie zależy w dużej mierze od tego, co widzisz pod włosem podczas codziennego czesania.

Zanim wybierzesz między długą a krótką sierścią, policz realny czas: kilka minut dziennie przy krótkim włosie, znacznie więcej przy pełnej szacie. Rasy długowłose wymagają konsekwencji, a choroby skóry łatwiej zauważysz, gdy regularnie rozdzielasz włos.

Ile jedzenia i przysmaków dziennie potrzebuje lhasa apso?

Lhasa apso według wzorca FCI ma wysokość w kłębie do 25 cm, a wzorzec nie podaje masy ciała. To zostawia ci pole do własnego pomiaru: waga zależy od konkretnego psa, a nie od tabeli. Zanim policzysz cokolwiek, zważ psa i zapisz wynik. Bez tej liczby żadna porcja nie ma podstaw.

RER, czyli zapotrzebowanie energetyczne psa w spoczynku, liczy się ze wzoru 70 x masa ciała^0,75. Typowy dorosły pies po kastracji potrzebuje dziennie około 1,6 x RER, a dorosły pies niekastrowany około 1,8 x RER (Merck Veterinary Manual). W tabeli pod tekstem znajdziesz gotowe wiersze dla mas od 2 do 8 kg, z limitem przysmaków liczonym jako 10% dziennej energii. Ten limit to górna granica na cały dzień, nie cel do osiągnięcia.

Dla lhasa apso o masie 2 kg spoczynkowe zapotrzebowanie wynosi ok. 118 kcal na dobę, a dzienny limit przysmaków to ok. 19 kcal. Przy 8 kg te wartości rosną do ok. 333 kcal i 53 kcal. Trzymaj się wiersza najbliższego wadze psa, a nie zaokrąglenia „na oko”. Jeśli pies dostaje smakołyki przy nauce komend, podziel tę pulę na małe kawałki i odejmij ją od miski.

Sierść tej rasy wymaga systematycznej pielęgnacji, a spacery i ruch są umiarkowane, więc dzienna dawka jedzenia rzadko się „spala” sama. Co kilka tygodni zważ psa i sprawdź, czy talia jest widoczna. Dopiero wtedy zmieniaj wielkość porcji.

Masa psa (kg)	RER (kcal/dobę)	Dorosły po kastracji, 1,6 x RER (kcal/dobę)	Limit przysmaków 10% (kcal/dobę)	Mięso kaczki, liofilizat (g)	Łosoś, liofilizat (g)	Wątroba wołowa, liofilizat (g)
2	118	189	19	3,7	3,2	4,1
3	160	256	26	5	4,4	5,6
4	198	317	32	6,2	5,4	6,9
5	234	374	37	7,2	6,3	8
6	268	429	43	8,3	7,3	9,3
8	333	533	53	10,3	9	11,5

Najczęściej zadawane pytania

Czy lhasa apso linieje i czy uczula?

Lhasa apso prawie nie linieje, więc na podłodze i meblach nie zostawia kłębów sierści. To nie znaczy, że nie uczula: pies nadal wydziela białka w ślinie i naskórku, a one unoszą się w powietrzu razem z kurzem. Jeśli ktoś w domu ma uczulenie na psy, niech najpierw spędzi czas z dorosłym lhasa apso u opiekuna i sprawdzi, jak reaguje.

Ile żyje lhasa apso?

W opracowaniach o rasie spotkasz przedział od 12 do 15 lat.

Czy lhasa apso jest łatwy do szkolenia?

Lhasa apso uczy się szybko, ale bywa uparty i pewny siebie, a jego podatność na szkolenie jest umiarkowana. Krótkie sesje po kilka minut, nagradzane kawałkiem przysmaku, działają lepiej niż jedno długie ćwiczenie. Pies jest nieufny wobec obcych, więc oswojenie z gośćmi i nowymi miejscami wymaga spokojnego powtarzania, bez zmuszania.

Na co choruje lhasa apso i kiedy iść do weterynarza?

Lhasa apso jest rasą predysponowaną do atopowego zapalenia skóry, czyli swędzącego stanu zapalnego skóry. U tej rasy warto obserwować, czy pies często się drapie, liże łapy albo ma zaczerwienioną skórę pod sierścią. Z takimi objawami idź do weterynarza, zanim pies rozdrapie skórę do ranki.