Jak obciąć psu pazury: długość, technika i co robić, gdy pies nie

Jak poznać, że pazury są za długie i dlaczego to problem?

Pazury skracasz wtedy, gdy ich końce dotykają podłogi albo pies stuka nimi przy każdym kroku. Odpowiednio przycięte pazury nie dotykają ziemi, więc pies chodzący po podłodze nie powinien być słyszalny.

Pazury u psa rosną przez całe życie, podobnie jak nasze paznokcie. W mieszkaniu pies często nie ściera ich w wystarczającym tempie podczas zwykłych spacerów. Lżejsze psy małych i średnich ras wymagają skracania raz na jakiś czas, zwłaszcza gdy spacerują po miękkim podłożu albo spędzają więcej czasu w domu.

Zbyt długie pazury przeszkadzają w chodzeniu i mogą doprowadzić do uszkodzenia kończyn. Pazury dotykające podłoża mogą zniekształcać palce i całą postawę psa, a w efekcie obciążać mięśnie i stawy. To nie jest problem, który sam zniknie.

Najczęściej wrastają pazury wilcze, czyli szczątkowe. One prawie nigdy nie ścierają się same, nawet u psów biegających po asfalcie. Wrastający pazur potrafi przebić skórę i wywołać infekcję.

Tempo wzrostu pazurów jest różne i zależy od wielu czynników zewnętrznych. Dlatego stan pazurów warto kontrolować raz w tygodniu, zamiast czekać na umówioną wizytę u groomera. Zwykle skracasz je co 3-4 tygodnie, ale częstotliwość zależy od aktywności psa i rodzaju podłoża.

Przy podcinaniu chodzi o to, żeby przyciąć wyłącznie martwą część rogową i nie naruszyć unerwionej macierzy. U psów z jasnymi pazurami widać cienkie naczynia krwionośne wewnątrz pazura, więc łatwiej zatrzymać cięcie przed żywą częścią. Przy ciemnych pazurach obcinaj po 1-2 mm i po każdym cięciu sprawdzaj przekrój.

Czym obciąć psu pazury w domu i czego nie używać?

Ludzkie obcinaczki do paznokci odpadają od razu. Miażdżą pazur zamiast go ciąć, więc pies czuje ból i jeszcze bardziej boi się całego zabiegu. Tępe ostrze działa tak samo: zamiast ciąć, gniecie płytkę.

Do obcinania pazurów u małego psa potrzebujesz narzędzia zrobionego dla zwierząt. Klasyczne obcinaczki tną mocniej. Gilotynki, czyli obcinaczki z ruchomą blaszką, lepiej pasują do mniejszych psów o delikatniejszych pazurach i są łatwiejsze w prowadzeniu, bo nie przycinają z taką siłą.

Cążki sprawdzą się, jeśli pies ma grubsze, ciemniejsze pazury i potrzebujesz zdecydowanego cięcia. Nożyczki do pazurów wybierz raczej do cienkich, jasnych płytek, gdzie liczy się precyzja, a nie siła. Pilnik przyda się na koniec, żeby zetrzeć ostre krawędzie i oszczędzić sobie zadrapań na nogach.

Niezależnie od narzędzia miej pod ręką proszek tamujący krwawienie. Gdy cięcie wypadnie zbyt głęboko, nakładasz go na pazur od razu. Przygotuj też matę do lizania albo garść smakołyków. Przestraszony pies, któremu odwrócisz uwagę, daje się obciąć znacznie spokojniej, a twoje zdenerwowanie tylko mu się udziela.

Zanim zaczniesz, pozwól psu powąchać narzędzie i nagradzaj go za spokój. Oswajanie z samym przedmiotem zajmuje mniej czasu niż oswajanie z pierwszym cięciem.

Jak przygotować psa do obcinania pazurów, żeby się nie bał?

Zanim sięgniesz po cążki, zastanów się, jak pies reaguje na dotyk łap. Jeśli na sam widok narzędzia kuli się albo ucieka, obcinanie pazurów u psa w domu zamieni się w szarpaninę. Zacznij od czegoś mniejszego: pozwól psu powąchać cążki i nagradzaj smakołykiem za spokój, gdy tylko przestanie ich unikać.

Przyzwyczajać psa warto etapami, bez pośpiechu. Najpierw dotykasz łapy, potem chwytasz pojedynczy palec, a dopiero na końcu pojawia się samo cięcie. Każdy krok kończy się nagrodą, więc pies kojarzy zabieg z czymś przyjemnym, a nie z przymusem.

Kiedy przejdziesz do samego cięcia, zachowaj spokój, bo pies wyczuwa twoje zdenerwowanie i sam się nakręca. Rozprosz go smakołykiem albo matą do lizania, jeśli obcinanie pazurów u psa budzi w nim lęk. Jedna łapa na raz wystarczy, a przerwę robisz, gdy tylko pies zaczyna się wyrywać.

Zdarza się, że mimo przygotowań pies nie da się uspokoić. Wtedy nie zmuszaj go na siłę, bo zamiast skrócić pazury psu, utrwalisz w nim stres na kolejne miesiące. Lepiej wrócić do ćwiczeń za kilka dni albo poprosić o pomoc kogoś, kto ma wprawę w obchodzeniu się z psami.

Jak obciąć psu jasne pazury krok po kroku?

Jasny pazur ma jedną zaletę: widać w nim żywą część, czyli unerwioną część z naczyniem krwionośnym. Cięcie planujesz tak, żeby nie naruszyć tego różowawego zabarwienia. U psów z ciemnymi pazurami ten punkt jest ukryty, więc zostaje metoda na wyczucie.

Zanim chwycisz za cążki, przygotuj stanowisko. Potrzebujesz narzędzia dla psów, nie ludzkich obcinaczek, które miażdżą pazur zamiast go ciąć. Pod ręką trzymaj proszek tamujący krwawienie. Jeśli pies boi się zabiegu, pozwól mu powąchać cążki i nagradzaj spokój.

Kolejność ma znaczenie, zwłaszcza przy nauce obcinania pazurów:

1. Obejrzyj łapy i znajdź żywą część w jasnych pazurach.
2. Zrób jedno cięcie z dala od różowego zabarwienia.
3. Sprawdź przekrój: przy ciemnych pazurach szukaj ciemniejszej, wilgotnej kropki.
4. Powtarzaj cienkie plasterki, aż zostanie zapas nad poduszką.
5. Nagrodź psa smakołykiem i zakończ sesję.

Przy ciemnych pazurach schodzisz po 1-2 mm i po każdym cięciu patrzysz na przekrój. To wolniejsze niż jedno śmiałe cięcie, ale chroni przed przecięciem żywej części. Jeśli mimo ostrożności pojawi się krew, użyj proszku, a gdy krwawienie nie ustaje, jedź do gabinetu.

Zawiniętego pazura, który wbił się w skórę, nie skracaj w domu na siłę. Taki uraz najpierw ocenia weterynarz.

Jak bezpiecznie skracać ciemne pazury i pazury wilcze?

Ciemny pazur nie pokaże ci, gdzie kończy się martwa część, więc przy obcinaniu pazurów u psa pracujesz na wyczucie. Obcinaj cienkie plasterki po 1-2 mm i po każdym cięciu oglądaj przekrój. Szukasz ciemniejszej, wilgotnej kropki w środku, bo to znak, że dalej jest już unerwiona macierz. Przy jasnych pazurach widać różowawe zabarwienie żywej części, a cięcie wypada około 2 mm przed jego końcem.

Pazury wilcze, czyli szczątkowe, to osobna historia. Nie ścierają się same nawet u psów biegających po asfalcie i właśnie one najczęściej wrastają w skórę, powodując infekcje. Dlatego przy obcinaniu pazurów u psa sprawdzasz je za każdym razem, także u psa, który resztę pazurów zdziera na spacerach.

Zawiniętego pazura, który wbił się w tkankę, nie skracaj na siłę w domu. Najpierw obejrzyj łapę i oceń, jak duży jest uraz, a jeśli skóra jest uszkodzona, jedź do gabinetu. Krew po zbyt głębokim cięciu zatrzymasz proszkiem tamującym krwawienie, który trzymasz pod ręką. Jeśli krwawienie nie ustaje, umawiasz wizytę u weterynarza.

Narzędzie ma ciąć, nie miażdżyć. Tępe ostrze boli psa i utrwala w nim złe skojarzenia z zabiegiem, a ludzkie obcinaczki do paznokci się nie nadają, bo gniotą pazur zamiast go przeciąć. Gilotynki sprawdzają się u mniejszych psów o delikatniejszych pazurach, bo nie przycinają tak mocno jak klasyczne obcinaczki.

Co zrobić, gdy pazur krwawi albo pies nie daje sobie obciąć pazurów?

Krew na pazurze wygląda groźniej, niż jest. Jeśli po cięciu pojawi się krwawienie, załóż na koniec proszek tamujący i przytrzymaj chwilę. Gdy krew nie ustaje, jedziesz do weterynarii, bo domowe sposoby już nic nie dadzą.

Zawiniętego pazura, który wbił się w skórę, nie skracaj na siłę. Najpierw oceń, jak głęboko wszedł i czy tkanka jest naruszona. To zadanie dla weterynarii, nie dla ciebie przy kuchennym stole.

Pies, który wyrywa łapę, nie robi tego złośliwie. Obcinanie pazurów u psa kojarzy mu się z bólem albo z utratą równowagi, więc warto najpierw oswoić go z narzędziem. Daj mu powąchać cążki i nagradzaj smakołykiem za spokój, zanim w ogóle dotkniesz pazura.

Przy przestraszonym psie pomaga twój spokój i odwrócenie uwagi. Mata do lizania albo smakołyk trzymany z boku działają lepiej niż siłowanie się na kolanach. Jeśli pies nadal się wyrywa, obcinanie pazurów rozłóż na kilka dni i skracaj po jednym.

Tępe ostrze miażdży pazur i boli, więc zanim zaczniesz obcinanie pazurów u psa, sprawdź stan cążek. Tępymi narzędziami tylko utrwalisz w psie złe skojarzenie z całym zabiegiem.